δεν θα σε συγχωρέσω ποτε.
δεν βάζω τόνο στο ποτε μου,
δεν έχει χρόνο ούτε άρνηση.
απρόσωπο γελάει μαζί μου.
σαν να ξέρει πως δεν μπορώ
να σταματήσω την βουή μου.

ατέρμονη η ματιά στο κενό,
κάπως έτσι γεμίζω την ώρα μου.
σαν πίνακας άδειος έμεινα να κοιτώ.
μονάχα σαλεύουν τα περιγράμματα.
μας μάτιαξαν αγάπη μου,
γι άυτό έφυγες;

Εγώ η αθεράπευτα ρομαντική σήμερα κατάλαβα ότι η ζωή δεν είναι αμερικανική κομεντί. Οι σχέσεις χαλάνε και δεν ξανακολλάνε. Βρέχει και η νύχτα παίρνει μια γεύση δυόσμου και βρεγμένου γρασιδιού, μια γεύση από το μέσα μου. Ο έρωτας σε γεμίζει και μετά σε εξοβελίζει μακριά από καθετί γνώριμο του παρελθόντος σου. Νιώθω σαν ένα άδειο κέλυφος ξηρού καρπού. Δεν φτάνει που έχασα τον άνθρωπο μου, έχασα μαζί και τον καλύτερο μου φίλο. Όλες οι κοινότυπες προσπάθειες από φίλους τύπου “σκέψου τα θετικά του χωρισμού”, “μην το σκέφτεσαι”, “θα το ξεπεράσεις” ίσως και να πιάνουν για λίγη ώρα, την ώρα που είμαι μαζί τους. Μετά σκαρφαλώνεις στο λεωφορείο και ξεκινάς την καθημερινή σου τελετουργία. Βάζεις στο ΕΧΤΡΑ volume την μουσική και μουλιάζεις στις σκέψεις σου. Νιώθεις κενή, σαν κουρασμένη άλλα ξέρεις πως δεν έχεις ξενυχτίσει. Περνάει ο κόσμος, περνάς και εσύ την ώρα σου. Η στάση σου είναι η τελευταία στην σειρά οπότε ένας χορός από επιβάτες ξεκινάει. Κάποιοι κοιτάνε περίεργα τα δάκρυα κάτω από τα γυαλιά σου, κάποιοι άλλοι σε ακούνε να μιλάς στο τηλέφωνο και να παίζεις το θέατρο του παραλόγου. Ο αέρας στεγνώνει τα μάτια σου και νιώθεις ότι είσαι μέρος από ταινία. Φτάνεις ξανά στην παλιά σου ρουτίνα. Προσπαθείς να χτίσεις με μικρές κινήσεις μια νέα καθημερινότητα και σταδιακά να γελάσεις ξανά, αλλά να γελάσεις αληθινά. Μια μέρα που θα ξυπνήσεις καλά και θα χαρείς να υπάρχει μονάχα η σκέψη του εαυτού σου στο μυαλό σου. Μέχρι τότε σε όλες τις ραγισμένες καρδιές εκεί έξω προτείνω πολλές επαναλήψεις της σειράς Φιλαράκια και αλλεπάλληλα Long Island. 

Αν βγω τώρα στο μπαλκόνι μου με την βροχή λέτε να με περιμένει?

 

Διαβασα καπου σημερα, πως το ελεγε να δεις.. α ναι...

πως το μεγαλυτερο σου απωθημενο  φιλε αναγνωστα δεν
ειναι αυτο που δεν ειχες ποτε, αλλα αυτο που εζησες για λιγο.

Ξερεις, οταν παιρνεις μια μικρη προσωπικη γευση και η ολη 

πλανη ξαφνικα ξεσκεπαζεται, φευγει και αναρωτιεσαι τι λαθος 

εκανες. Ξαναμπερδευεις στο μυαλο σου τις λεξεις που ειπες 

και ξεψαχνιζεις ακομα και την επιλογη των σημειων στιξης σου 

που αλλωστε εμεις οι γυναικες βρισκουμε σημαντικοτατη (εσεις)

Στο τελος βεβαια το αποτελεσμα ειναι παντα το ιδιο.. 

δικος σου το σφαλμα, κι αν εκανες εκεινο.. μηπως να ειχε 

συμβει αυτο? ταλανιζουμε το κεφαλι μας χιλιομετρα πηγαινε 

ελα στα λεωφορεια της σιωπης και μας μενει μονο η αγνοια 

και η λαχταρα για απαντησεις που απο καιρο ειχαν απαντηθει. 

εσυ φανταζοσουν βολτες στην βροχη, σβουρες στον δρομο, 

βραδιες του σινεμα , εμπειριες χωρις ταμπελες και 

προκαταληψεις, χωρις πρεπει και θα. 

ζεστα βραδια στο κρεβατι, με τα κρυα παντα ποδια  

και μπολικο αβολο υπνο που προσποιησε υποφερτο. 

καθισμένη στο πάτωμα, περιτριγύριζομαι από τα πράγματα σου.

πράγματα σαρκικά και μη. καμιά φορά προσπαθώ να με θυμηθώ
μα το μόνο που βλέπω είναι ο εαυτός μου στην ματιά σου.
Άραγε γελούσα περισσότερο πριν;

έγινα ο σαμψών σου,
γεύτηκα τους καρπούς της συντροφιάς κι έχω
χάσει τον εαυτό μου στα μικρά πράγματα που
αγαπώ, την θάλασσα,τον δρόμο, τις μικροεκπλήξεις.

τίποτα δεν έχει την ίδια γεύση χωρίς εσένα,
τίποτα δεν μπορώ να εκτιμήσω αν δεν
είσαι παράγοντας του.

Φοβάμαι πως είμαι άρρωστη. 

Φοβάμαι πως είμαι γεννημένη για την μοναξιά, μια ατέρμονη
φιλία που δεν μπορεί να σπάσει. Λάτρης του εφήμερου και
του αδέσμευτου, ίσως γιατί δεν έμαθα να μοιράζομαι ποτέ. 

Προσθήκη λεζάντας

κάποτε είχα διαβάσει πως οι σχέσεις είναι σαν τις καρότσες. Κάποιος κάθεται μέσα και κάποιος βρίσκεται από πίσω και σπρώχνει. Μια τέλεια σχέση λοιπόν υποθετικά μιλώντας πάντα έγκειται στην ισορροπία. 60 λεπτά την καρότσα εγώ , 60 λεπτά την καρότσα κι εσύ. Δυστυχώς η ζωή δεν είναι παράδειγμα, ούτε υποθέσεις, δεν ξέρω ακριβώς ακόμα τι είναι άλλα σίγουρα δεν εμπεριέχει συχνά την λέξη ισορροπία, τουλάχιστον η δικιά μου ζωή. Αλήθεια προσπαθώ. Έχω τον Βούδα δίπλα από το κρεβάτι μου να μου δίνει τα φώτα του, στο λεωφορείο χαλιναγωγώ τον εαυτό μου, αφήνω όλες τις συσκευές κλειστές και το μυαλό μου μαζί. Τζίφος. Ξυπνάω , κοιμάμαι, σκέφτομαι, ονειρεύομαι, αναρωτιέμαι, υποθέτω τις ώρες που δεν βρισκόμαστε μαζί και όταν συναντιόμαστε αναπνέω. Mήπως όντως εγώ τραβάω την καρότσα, την τραβάω τόσο πολύ που από το υπερβολικό βάρος πέφτω? Πέφτω σε άγνωστα άδυτα νερά, ύδατα φουρτουνιασμένα, θάλασσες με ζόμπι που θέλουν να με κάνουν κι εμένα σαν εκείνους, τα ζευγάρια. Και μετά μπαίνει εκείνο το σιγανό κομμάτι του τραγουδιού που μοιάζει με παιχνίδι ανάμεσα σε τρομπέτες και σαξόφωνο και το όνομα του σου γεμίζει το καρπούζι που έχεις για καρδιά. Το κουκούτσι που έχω για μυαλό κατακλύζεται και ξεχνάω τον εαυτό μου.

ΤΙ?

Κάποιες φορές θα ήθελα η ζωή μου να ήταν ταινία. Να έχει σάουντρακ το What a wonderful life, σε εκτέλεση του Armstrong και να τον σεκοντάρω με τα καρέ της μικρής άσημης καθημερινότητας μου. Θα ήθελα το κάθε πρωινό μου να είναι ροζ με μια γεύση καραμέλας και το ξυπνητήρι να μην χτυπάει σαν τρελό, να σηκώνομαι αψεγάδιαστη με κόκκινα μάγουλα, χωρίς κανένα σημάδι στο πρόσωπο, στο μυαλό. Η κάθε μικρή ανόητη καθημερινή συνήθεια στο πανί άλλωστε φαντάζει μεγάλη, λαμπρή. Ο ήλιος έχει φίλτρο μπλε και τα σύννεφα έχουν στηθεί με το καλό τους προφίλ. Κοντινά πλάνα όταν χαμογελάς, ζουμάρουν στα υπέροχα λακκάκια ,εκείνα που με έκαναν να σε ερωτευτώ. Κοντινά στις ηλιαχτίδες που μας χωρίζουν το πρωί και στην ανάσα σου που συνοδεύει το τραγούδι τζαζ που μουρμουρίζω. Λες όσο διαρκεί μια ταινία να διαρκεί και η ζωή? 

θρηνώ για τον μελλοντικό μου εαυτό. 
για την θλίψη που θα ρθεί, τα δάκρυα που θα χορέψουν

πάνω στο νεκροταφείο της μνήμης.

γιατί θάνατο θεωρώ να χάνεις τον πιο αγαπημένο απ’ όλους.

τι να τα κάνω τα ταξίδια μόνη μου?

φωτογραφίες μας που γελάνε παραμένουν στο ατέρμονο
παρελθόν,συζητούν τα πως και τα γιατί, τις μέρες ευγονίας.

και συ σαν φάντασμα χωρίς ψυχή, καταραμένο αιώνια να τριγυρνάς,

κλείνεις το φως και κοιμάσαι, κοιμάσαι
για να ξεχάσεις πως κάποτε υπήρχες.

υπάρχω, ρήμα ενεργητικό που έγινε πια τόσο παθητικό,

γιατί υπάρχω σημαίνει  με την ματιά σου να μου δίνεις σημασία. 

κρασι, τσιγαρα και ιταλικα σαξοφωνα. 

ειπα να περασω να πω ενα γεια. 

σε εχω ξεχασει κι εσενα, πως φαινεται οτι περναω καλα. 

δεν γουσταρω να γυρισω πισω σε μια πολη πηχτρα. 

θελω να βυθιζομαι σε καναλια, να πινω καθε μερα ουισκια 

και καθε δυο βηματα να φτανω σε αδιεξοδο. 

γουσταρω τις μικρες καθημερινες συνηθειες και το καφε 

αντικα. τα παιδια που τρεχουν στην εβραικη γειτονια δινοντας 

μια γευση προηγουμενης ζωης. σαν γερασω θα θυμαμαι. 

εχω αρχισει και ξεχναω την μιζερια, τις μικροπρεπειες, τα αγχη. 

εδω η μουσικη ειναι δυνατη, εδω η μουσικη ειναι live.  

μακροβουτια στην βρωμια. 

φυσαει ο ανεμος, σκορπαει ολα σου τα μισολογα.
με την βαλιτσα στο χερι, η καρτερικοτητα ουρλιαζει.
θα περιμενω στο κατωφλι της θλιψης, τυφλωμενη απο
την σταχτη του παρελθοντος.

τι καλυτερο απο το πιο απομακρο αστερι? τοσο καιρο
βολεμενη αναμεσα στο μπρος και το πισω, συνήθισα
στην θλιψη. ποσα βηματα? ξεκινα, μετρα, υπολόγισε.
φευγω, τρεχα να με πιασεις, σαν θυμα της αντιστροφης
ψυχολογιας ολοι ιδιοι.

ΤΑ πραγματα τελευταια ειναι περιεργα. νιωθω ερμητικα
κλεισμενη σε μια αιθουσα αναμονης, ετοιμη να ανοιξω
τα φτερα και να πεταξω. τοσα χρονια προπονουμαι για
μια ελευθερη πτωση χωρις αλεξιπτωτο. κατω απο την
μπανιερα της καθημερινοτητας δυσκολα να παρεις ανασα,
μα θα τα καταφερω. ηρθε η στιγμη να ζησεις για σενα,
μονη σου, να πιεις πολλα μοχιτο, να ταξιδεψεις στο περασμα
του χρονου,να δεις τα μουσεια που αγαπας, να ερωτευτεις,
να παρταρεις και να χτισεις μια μικρη ζωη εκει στα ξενα τα
λημερια. ειμαι χαρουμενα λυπημενη. και αισιοδοξη.
και φοβισμενη. παω να βρω εναν χαμενο εαυτο καταναλωμενο
στις γνωμες των αλλων. παω να βρω εμενα.

γι αυτο καλο μου ταξιδι*     

απο μικρη ημουν μια αποτυχια στα μαθηματικα.
για μενα 1+1 εκανε τρια , ποτε δυο. σκραπας απο την
κουνια μου, ολη αυτη η λογικη, οι αριθμοι και οι
διαιρεσεις με εκαναν να θελω να κρυφτω.  Ακομα
και οταν μεγαλη πια αναγκαστηκα να τα διαβασω,
ανοιγα κρυφα το λογοτεχνικον μου βιβλιο και ψαρευα με την
ματια μου που και που καποιο δεκαδικο , καποια ασχημη εξισωση
και ετσι περασα τα γοερα μαθη(μα)τικα μου χρονια.

Μετα απο καιρο , το τωρα μου χτυπαει το κουδουνι και
καταλαβαινω πια πως τα μαθηματικα ειναι το πιο
σημαντικο μαθημα. Μην ξεγελιεστε, οχι αυτα που
ολοι γνωριζετε αλλα αυτα στα οποια ολοι δυσκολευομαστε,
και μιλαω φυσικα για τα μαθηματικα του ερωτα.
Εκει παιδες το 1 κανει 100 και το 100 μας ριχνει κατω απο το μηδεν.
Τι διαιρεσεις και βλακειες, εκει μετραει ο απολυτος αμετρητος
πολλαπλασιασμος, οπου τα φιλια φτανουν στο απειρο και η καρδια
 σου χτυπαει ριζα του 90 επι 1000 χτυπους. Τα αστερακια απο το
χτυπημα στο κεφαλι φτανουν την εξισωση σε αδεξιοδο , ενω
οι ανασφαλειες σου λυνουν το οριο.

Γαμωτο, αυτα τα μαθηματικα θα με φανε, μηπως πρεπει καποτε
να μαθω να μετραω? αλλωστε ποτε δεν ειναι αργα..

ειναι καποιες παγωμενες μερες που θελεις να γυρεις το κεφαλι σου.
ειναι καποιες παγωμενες μερες που αμφισβητεις τα παντα και τρεχεις
προς την θαλασσα. αγκαλιαζεις το ηλιοβασιλεμα , γινεσαι ενα με
 τους γλαρους που αλαφιασμενοι κοιτουν την πολυβουη ζωη απο
κατω και χαμογελουν κοροιδευτικα.  το φθινόπωρο ειναι παντα η
αγαπημενη μου εποχη για να πεταξεις και παρεα με τα
 κιτρινοπορτοκαλι του φυλλα να προσγειωθείς στα συρταρια της
 καινουριας καθημερινοτητας σου.

μελαγχολεις μπροστα στη ντουλαπα, προσπαθωντας να μαντεψεις
 τα καπριτσια του καιρου και τρεχεις μεσα στην ξαφνικη μπορα που
πιανει φωναζοντας " μου λειπεις ". μελαγχολεις για το περασμενο
 καλοκαιρι, τα καραμελωμενα χαμογελα και τους ομορφους
 ανθρωπους που γνωρισες στο μεγαλο σου ταξιδι. σιγα σιγα περναει
ο καιρος και η κοκκινη κουβερτα βρισκει τα λημερια της στην
αγκαλια σου παρεα με τις παλιες καλες συνηθειες της ταινιας και
 του φαγητου.

κι ομως δεν θα τα βαλω κατω, ειμαι ετοιμη για καινουριες περιπετειες, ερωτες ,

φαγητο και πολλα πολλα ταξιδια!

κι αναμεσα σε βενετσιανικα ονειρα , σκεπαρνια και
αρχαιολογικες αερολογιες, καλοκαιρινα φεγγαροφωτα
παρεα με κρυο κρασι και φιλους η πορτα του σπιτιου
με κοιταζει και παλι αυστηρα.

πεφτω πανω στο αδειανο κρεβατι με ολα τα απλυτα παρεα
και αγκαλιαζω τις παλιες συνηθειες, ανθρωπους, αποριες.
ενας ταξιδιωτης μονος, που τριγυρναει σε καθε λογης
μπαξε και μαγειρευει την νοσταλγια εγινα και εγω.

εχω αγχος. εχω ξεχασει να τρωω με πιρουνι, να γραφω
και να τριγυρναω στα λιθινα σοκακια που τοσο αγαπω.
ισως να μην εφυγα ποτε, να ημουν παντα εδω
σε εκεινη την αδεια παραλια που περιμεναμε τοσο
να φεξει, μα ο ουρανος ειχε αλλα σχεδια, διαολε.



   και ολα παλι απο την αρχη, welcome back μικρη

"φαε να, καρπουζι να γιατρευτεις ", λενε.
Οχι, στασου. Αυτο το λεω μονο εγω.

πες μου, πες μου σου λειψα? εφτασε καλοκαιρι!
τοσα πολλα πραματα, τοσος λιγος χρονος..
κι αν το λενε ζωη? την πατησαμεεε

στασου να πλυνω τα χερια μου, μυριζεις καρπουζι.
μεχρι τοτε θα εχω φυγει εξι μερες τωρα.


μαυτα και μαυτα φτασαμεν ως εδω, ως το σημειο που ενα περιεργο
καλοκαιρι αρχιζει και αναρωτιεμαι οσο ποτε τι θα ζησω.
οι απωλειες βουιζουν το ιδιο και το μελλον.


ποσο μου λειψες αναφωνω , ενας χρονος και κατι μερες χωρια.
αν το μαθεις ποτε σωπασε, δεν εχει πλεον σημασια.

ετοιμαζω βαλιτσα γεματο χρωματα και σκονη.
και φως πολυ φως θα εχει εκει.
λες? κι αν παλι εχει σκοταδι?
κανε τον σταυρο σου και πηδα.


 

και παλι πεζοδρομια βρεγμενα, πεφτει η ασφαλεια

και αποφασιζετε να παιξετε το σκοτεινο δωματιο.

εκει η παραφινη του μυαλου σου μοιαζει να ειναι λαμπερη. 

το 2 μπαινει μπροστα και αλλοι 7 -  8 - 9 φιλοι ακολουθουν.

αλλοι μπαινουν κι αλλοι βγαινουν μεσα στο παρτυ της ζωης.

εσυ φορας το καπελινο σου και λιγη τουρτα στο δαχτυλο 

σε συντροφευει. "τι θα γινεις οταν μεγαλωσεις?"

"τουρτα, χλιαρη, στην βιτρινα ενος ζαχαροπλαστειου"

και εσυ τολμας οπως ο ηρωας στην χιλιοπαιγμενη σου ταινια. 

κοιτας πισω, ναι πολυ πισω. ενας χρονος περασε. 

μετα κοιτας στον καθρεφτη, γερασες?

οχι, απλα γελας με οτι γουσταρες παλια

γελας, με τις ανησυχιες σου, τα παλια σου θελω. 

"και τωρα , τωρα τι" λες φωναχτα στον εαυτο σου?

 

 

 

με κανεις τα γραπτα μου να μισω.
μα κιολας καμω πως σε ξερω.
κι αν εισαι εσυ που αγαπω, κι αν θελω να σου μοιαξω
ειναι η αβυσσος μεγαλη, (504 χιλιομετρα)
.

ελα να κανουμε βουτια,
βαγονι ας γινει η ζωη μας.


το φαρμακο, τις λεξεις
εσυ καλα γνωριζεις.
και το ονειρο εγω, χειριζομαι στα φινα.

βαζεις το χαμογελο, η πιο ωραια σου παρασταση.
δεν εχει σημασια αν η ζωη σου ειναι κωμωδια
 γιατι αποψε το ψεμα απαιτει χαρα.




ελπιδα,

μια λεξη κλειδι για ολους τους τομεις της ζωης σου. μα οτι κι αν συμβει,
οποιος "κακος" ανθρωπος κι αν σε πληγωσει εκει εξω, στον κακο κοσμο
ξερεις πως παντα  θα υπαρχει μια μικρη οαση για σενα που λεγεται οικογενεια.
το θεμα ειναι το μετα. τι γινεται μετα την καταστροφη της.


αυτο το μετα.


θελει μονο δυο μερες, δυο λεπτα, δυο στιγμες μοναχα για να ανατιναχθεις.
μπουμ και η ζωη σου μοιαζει με κομματια, που ψαχνεις μεσα σε μια
ντουλαπα που εχεις μισοριξει ολα τα παλια, φορεμενα σκοροφαγωμενα ρουχα σου.
δεν εχεις δυναμη να σηκωθεις απο το κρεβατι, ουτε καν να τα πιεις παρεα με τον johny.


τα θύματα,


ομως ειναι αυτα που σε απασχολουν περισσοτερο. γιατι εσυ εισαι δυνατη.
μια ζωη χαμογελουσες, εκανες φασαρια, μιλαγες για τα γκομενακια της ζωης σου.
και τωρα τα ιδια κανεις. λιγοι ξερουν για τον εναν, λιγοι ξερουν για την αγαπημενη
σου γευση παγωτου και πως προτιμας τον καφε σου.




 ειθε οι σκοτεινες μερες να κανουν σεξ με το παρελθον.

                        take me back to love, take me back to PARIS.

σιγορουφαω το κρασι μου. πηγε αργα και ποιος γυρναει; 

γελαω με την μοιρα μας και σου ζητω συγνωμη, συγνωμη

για ολες τις πληγες του κοσμου,  για την δικη σου πληγη.

χορεψε για εμας,  προσταζω την ηλιοκαμενη μου μνημη. 

το γελιο σου αναλγητικο, τελειωσαν οι λεξεις. 

η ηρεμη δυναμη , ο ανθρωπος μου εσυ.

*γιατι απλα ειναι η δευτερη φορα που μετανιωνω τοσο πολυ.

αναμεσα λοιπον στο αγχος της εξεταστικης, την γκρινια για 

τα παραπανισια κιλα και τους γιατρους θυμηθηκα το 

blog μου και την γλυκια μου απολαυση να γραφω σε αυτο 

καθετι που με προβληματιζει.

και φυσικα ο τομεας στον οποιον θα  επικεντρωθω δεν ειναι 

αλλος απο αυτον που μας ταλανιζει ολους , ακομα και αυτους 

που πιστευουν πως ειναι απολυτα καλα. Φυσικα αναφερομαι

στο ερωτικο. αγορι γνωριζει κοριτσι, η πρωτη τους συναντηση

μαγικη για το κοριτσι, πιστευει πως ολα οσα ψαχνει υπαρχουν στο

προσωπο αυτο. Για καλη της τυχη ομως απογοητευμενη απο την 

μικρη ζωη της και με την βοηθεια φιλων αποφασιζει να μην 

ενθουσιαστει, βεβαια αναφερει αρκετα εκεινη την μαγικη συναντηση

και αδημονει να γνωρισει καλυτερα τον ανθρωπο που την εκανε να

νιωσει ετσι. αγορι λοιπον ενδιαφερεται για κοριτσι αρκετα. ερχεται

η δευτερη και η τριτη συναντηση  και το πραγμα φαινεται να κυλαει

και πανω εκει  αγορι εξαφανιζεται. και κοριτσι μενει μονο του να 

αναρωτιεται τι στο καλο εκανε λαθος, να αναρωτιεται αν εχει 

αυτη το προβλημα και αν πληγωθηκε τοσο που δεν μπορει να 

ανοιχτει ξανα. δεν ξερω και ισως να μην μαθω και ποτε και η 

αληθεια ειναι πως δεν με ενδιαφερει. αλλα αυτο το γιατι σου καιει 

το μυαλο και αναρωτιεσαι "μηπως ειμαι εγω η προβληματικη γκομενα".

αυτο που μου μενει απο ολη την ιστορια ειναι πως ανθρωποι θα 

περασουν πολλοι απο την ζωη σου και ειναι στο χερι σου ποιοι

θα αφησουν στιγμα σε αυτην και ποιοι θα περασουν αδιαφοροι.

μπορει να φταις, μπορει και οχι αλλα το καλυτερο για σενα και

τον ανθρωπο που αντικρυζεις ειναι να μην συμβιβαστεις και κυριως 

να μην συγκρινεις το παλιο με το καινουριο, μεγα λαθος που κανω

συνεχως. μπορει να ξαναγυρισει μπορει και οχι, αλλα δεν σκοπευω 

να κινησω την ζωη μου γυρω απο εναν ανθρωπο που δεν θελει.

γιατι οποιος θελει, μπορει. αλλα το χειροτερο απο ολα αυτα ειναι

πως καταβαθος συνεχιζω να πιστευω πως φταιω εγω και η 

ξενερωσια μου που οταν με πιανει δεν εχει ορια.

κριμα και μετα απο πολυ καιρο ενιωσα λιγο χαρουμενη.

κοιταζω τις αδειες ωρες.

κοιταζω το προσωπο που αγαπαω πιοτερο στην ζωη μου. το κοιταζω καλα.

ναι ειναι σιγουρο πια πως δεν υπαρχει αλλο. ειναι ο ανθρωπος που θαυμαζεις ,

ο ανθρωπος που εκτιμας, που αν τον χασεις θα χαθεις. ειναι ο ανθρωπος μου.

οι σκεψεις κανουν μπαροτσαρκα στο σκοτεινο και μια στιγμη αρκει 

για να μυρισεις το κενο.

κοιταζω το μεγαλυτερο κενο της ζωης μου. βαραινεις με τετοιο μυστικο. 

μα η ελπιδα βρισκεται σε μια λεξη , η ελπιδα εχει ηθος καλο

και ξερεις πως εκεινη δεν θα χαθει γιατι οι προσευχες σου τραγουδουν.