κι αναμεσα σε βενετσιανικα ονειρα , σκεπαρνια και
αρχαιολογικες αερολογιες, καλοκαιρινα φεγγαροφωτα
παρεα με κρυο κρασι και φιλους η πορτα του σπιτιου
με κοιταζει και παλι αυστηρα.

πεφτω πανω στο αδειανο κρεβατι με ολα τα απλυτα παρεα
και αγκαλιαζω τις παλιες συνηθειες, ανθρωπους, αποριες.
ενας ταξιδιωτης μονος, που τριγυρναει σε καθε λογης
μπαξε και μαγειρευει την νοσταλγια εγινα και εγω.

εχω αγχος. εχω ξεχασει να τρωω με πιρουνι, να γραφω
και να τριγυρναω στα λιθινα σοκακια που τοσο αγαπω.
ισως να μην εφυγα ποτε, να ημουν παντα εδω
σε εκεινη την αδεια παραλια που περιμεναμε τοσο
να φεξει, μα ο ουρανος ειχε αλλα σχεδια, διαολε.



   και ολα παλι απο την αρχη, welcome back μικρη

"φαε να, καρπουζι να γιατρευτεις ", λενε.
Οχι, στασου. Αυτο το λεω μονο εγω.

πες μου, πες μου σου λειψα? εφτασε καλοκαιρι!
τοσα πολλα πραματα, τοσος λιγος χρονος..
κι αν το λενε ζωη? την πατησαμεεε

στασου να πλυνω τα χερια μου, μυριζεις καρπουζι.
μεχρι τοτε θα εχω φυγει εξι μερες τωρα.


μαυτα και μαυτα φτασαμεν ως εδω, ως το σημειο που ενα περιεργο
καλοκαιρι αρχιζει και αναρωτιεμαι οσο ποτε τι θα ζησω.
οι απωλειες βουιζουν το ιδιο και το μελλον.


ποσο μου λειψες αναφωνω , ενας χρονος και κατι μερες χωρια.
αν το μαθεις ποτε σωπασε, δεν εχει πλεον σημασια.

ετοιμαζω βαλιτσα γεματο χρωματα και σκονη.
και φως πολυ φως θα εχει εκει.
λες? κι αν παλι εχει σκοταδι?
κανε τον σταυρο σου και πηδα.


 

και παλι πεζοδρομια βρεγμενα, πεφτει η ασφαλεια

και αποφασιζετε να παιξετε το σκοτεινο δωματιο.

εκει η παραφινη του μυαλου σου μοιαζει να ειναι λαμπερη. 

το 2 μπαινει μπροστα και αλλοι 7 -  8 - 9 φιλοι ακολουθουν.

αλλοι μπαινουν κι αλλοι βγαινουν μεσα στο παρτυ της ζωης.

εσυ φορας το καπελινο σου και λιγη τουρτα στο δαχτυλο 

σε συντροφευει. "τι θα γινεις οταν μεγαλωσεις?"

"τουρτα, χλιαρη, στην βιτρινα ενος ζαχαροπλαστειου"

και εσυ τολμας οπως ο ηρωας στην χιλιοπαιγμενη σου ταινια. 

κοιτας πισω, ναι πολυ πισω. ενας χρονος περασε. 

μετα κοιτας στον καθρεφτη, γερασες?

οχι, απλα γελας με οτι γουσταρες παλια

γελας, με τις ανησυχιες σου, τα παλια σου θελω. 

"και τωρα , τωρα τι" λες φωναχτα στον εαυτο σου?

 

 

 

με κανεις τα γραπτα μου να μισω.
μα κιολας καμω πως σε ξερω.
κι αν εισαι εσυ που αγαπω, κι αν θελω να σου μοιαξω
ειναι η αβυσσος μεγαλη, (504 χιλιομετρα)
.

ελα να κανουμε βουτια,
βαγονι ας γινει η ζωη μας.


το φαρμακο, τις λεξεις
εσυ καλα γνωριζεις.
και το ονειρο εγω, χειριζομαι στα φινα.

βαζεις το χαμογελο, η πιο ωραια σου παρασταση.
δεν εχει σημασια αν η ζωη σου ειναι κωμωδια
 γιατι αποψε το ψεμα απαιτει χαρα.




ελπιδα,

μια λεξη κλειδι για ολους τους τομεις της ζωης σου. μα οτι κι αν συμβει,
οποιος "κακος" ανθρωπος κι αν σε πληγωσει εκει εξω, στον κακο κοσμο
ξερεις πως παντα  θα υπαρχει μια μικρη οαση για σενα που λεγεται οικογενεια.
το θεμα ειναι το μετα. τι γινεται μετα την καταστροφη της.


αυτο το μετα.


θελει μονο δυο μερες, δυο λεπτα, δυο στιγμες μοναχα για να ανατιναχθεις.
μπουμ και η ζωη σου μοιαζει με κομματια, που ψαχνεις μεσα σε μια
ντουλαπα που εχεις μισοριξει ολα τα παλια, φορεμενα σκοροφαγωμενα ρουχα σου.
δεν εχεις δυναμη να σηκωθεις απο το κρεβατι, ουτε καν να τα πιεις παρεα με τον johny.


τα θύματα,


ομως ειναι αυτα που σε απασχολουν περισσοτερο. γιατι εσυ εισαι δυνατη.
μια ζωη χαμογελουσες, εκανες φασαρια, μιλαγες για τα γκομενακια της ζωης σου.
και τωρα τα ιδια κανεις. λιγοι ξερουν για τον εναν, λιγοι ξερουν για την αγαπημενη
σου γευση παγωτου και πως προτιμας τον καφε σου.




 ειθε οι σκοτεινες μερες να κανουν σεξ με το παρελθον.

                        take me back to love, take me back to PARIS.

σιγορουφαω το κρασι μου. πηγε αργα και ποιος γυρναει; 

γελαω με την μοιρα μας και σου ζητω συγνωμη, συγνωμη

για ολες τις πληγες του κοσμου,  για την δικη σου πληγη.

χορεψε για εμας,  προσταζω την ηλιοκαμενη μου μνημη. 

το γελιο σου αναλγητικο, τελειωσαν οι λεξεις. 

η ηρεμη δυναμη , ο ανθρωπος μου εσυ.

*γιατι απλα ειναι η δευτερη φορα που μετανιωνω τοσο πολυ.