*ειναι καποιες φορες που θελεις να χτυπησεις το κεφαλι σου στον τοιχο.

*ειναι καποιες φορες που το μονο που θα σε σωσει-ετσι πιστευεις δηλαδη- ειναι το χαπακι της   λησμονιας.

*ειναι καποιες φορες που νιωθεις την καρδια σου θρυψαλα και εισαι σιγουρη πως αν σε ταρακουνησουν θα ακουστουν τα απομειναρια της αλλοτινης χαρας σου.

*ειναι ομως, ολες τις φορες οι φιλοι σου αυτοι που θα σε βγαλουν απο την λιμνη που εχεις σχηματισεις μερες τωρα γυρω απο τον εαυτο σου. ξερεις..απο τον πακο χαρτομανδηλων που με χαρη εχεις πια διακοσμησει  στο δωματιο σου.

φοβαμαι πολυ.φοβαμαι που ειμαι παλι μονη.και οσο κι αν προσπαθω να χαμογελασω ξερω πως θα κανω καιρο να συνελθω.να συνελθω ομως και να γελαω και παλι με την ψυχη μου.ηταν ενα τεραστιο πληγμα στο καστρο που ειχα φτιαξει γυρω απο τον εαυτο μου.το παλι απο την αρχη ομως ειναι αυτο που με τρομαζει περισσοτερο.γι αυτο και εγω θα παραμεινω εδω.παρεα με τον εαυτο μου και τους καλους μου φιλους που εκτιμησα σε αυτην την δυσκολη στιγμη.σας αγαπαω ολους.ΤΟΣΟ ΠΟΛΥ.

τι παριστανουμε μου λες?
γιατι πρεπει να παιζω παιχνιδια και κρυφτο?
σε βαρεθηκα.
και πως μπορω να πω στα αισθηματα μου να το σκασουν?
ανοιξε εσυ το κλουβι.
να ξεφυγω.
λαθος στιγμη,λαθος ωρα..ολα λαθος.
και ποιο ειναι το σωστο?
η ζωη φευγει.
μπορει αυριο να πεθανω.
κανε κατι.

σας εχω βαρεθει ολους.τρεξε , προσπαθησε και ανεπνευσε για μενα. μην με αφηνεις μετεωρη στα λογια και στην πραξη. αυτο το "θα" θα μας φαει. το μυαλο μου ειναι χωρισμενο σε δυο στρατοπεδα. λογικη και συναισθημα. αν ακουγα την λογικη δεν θα ημουν πια εδω. γιατι να γεννηθω αθεραπευτα ρομαντικη? η αναισθησια μοιαζει απιστευτα γλυκια. ολη την ωρα τριβελιζει και χορευει στο μυαλο μου. η αμφιβολια. περπαταει χερακι χερακι μαζι σου και σε φιλαει. οι μερες φυλακισμενες περνουν γρηγορα η μια πισω απο την αλλη με βαριδιο την ευτυχια μου. ειναι ντυμενες στα ριγε. θελω να ουρλιαξω κατι μαγικο. φοβαμαι. κανε κατι. ειναι η πρωτη μου φορα που αυτοκτονω.


z.

ακουω το καινουριο ιταλικο τραγουδι που μου εχει κλεψει το μυαλο. σιγοκονταρω και εγω με τα λιγοστα μου ,σχεδον ανυπαρκτα ιταλικα και νιωθω μια νοσταλγια να διαπερνα την ανασα μου. την νοσταλγια για το αγνωστο. νιωθω το ιταλικο αερακι να μου χτυπαει τα μαλλια ανακατεμενο με μια σταλα γιασεμι. καλοκαιρι, ηλιοκαμμενη με κοκκινα απο την πολυωρη σταση μου μαγουλα στην πολη Μanarola γινομαι ενα με τους πολυχρωμους τοιχους της. απο εκει αποφασιζω να παω στην καρδια της Ιταλιας και με συντροφια μοναχα την μπολικη pizza a la italiano καταφτανω στην πανεμορφη Φλωρεντια. τρεχω. το ρολοι δειχνει ηδη πεντε και η μαργαριτα στο χερι μου διψαει. ραντεβου κατω απο το μεσαιωνικο παλατι bargello περιτριγυρισμενο απο τους περιεργους τουριστες. στηριγμενος πανω στην μηχανη περιμενει εκεινος. ξανατρεχω. γελαμε. το φιλι του εχει γευση espresso. το ασπρο μου φορεμα ξεχυλιζει απο μυρωδιες και αρχιζει να χορευει αγκαλια με το ιταλικο φως πανω στην κοκκινη vespa. αποφασιζουμε να περασουμε την μερα στην Via de` Tornabuoni. και καταληγουμε σε ενα μικρο εστιατοριο. μακαροναδα και κρασι. και φιλια...πολλα φιλια. μου θυμιζει τοσο εσενα...



το τραγουδι ομως τελειωσε.

ενταξει με πιασατε. τα εχω...μερικα! ειπατε ολα? οχι,ποτε. τα ολα ειναι βαρετα. σε κανουν ανθρωπο της σκονης,της μιζεριας και μια στιγμη ξυπνας και βλεπεις το μπαλκονι σου αδειο. αναρωτιεσαι που ειναι η ανοιξη μα αυτη σε εχει κερασει προ πολλου. ισως θα πρεπει να φας κερασια και του χρονου. και τι περιλαμβανει το μενου ολα? τον σεφ τωρα. τα μερικα ειναι για καποιον ο κοσμος του και τα ολα ο γκρεμος του. μηπως η ευτυχια ειναι για μας το παραπανω?
παραπανω λεφτα,παπουτσια,ρουχα,καθαρο σεξ και μαρτινι. τι μενει? μια ανεκπληρωτη μουντη αγκαλια. δεν ξερω ,ισως να επηρεαστηκα απο την χθεσινη μου ταινια. ξερεις η κλασσικη ιστορια μιας κοπελιτας που ερωτευτηκε ενα τρελο μωρο,-γιατρος ο δικος σου- αλλα ποτε δεν καταφερε να ειναι μαζι του. θες η κοινωνια? θες η μοιρα? θες τα πιπινια που τον περιτριγυριζαν? ο ερωτας τους ανθισε μονο στον ουρανο. πρεπει να κανουμε αυτο που ποθει η ψυχουλα μας τελικα αδερφια, γιατι αλλιως θα καταληξουμε ρομποτ της ρουτινιαρικης ζωουλας μας. ΝΑΙ. ας κανουμε αυτο που γουσταρουμε. θες να του πεις οτι εισαι ερωτευμενη μαζι του? do it. θες να πας ενα ταξιδι στο ιραν? do it. θες να κανεις ατελειωτο σεξ με αγνωστους- παντα με προφυλαξεις- ? do it.  το θεμα δεν ειναι τα λεφτα, το θεμα ειναι η διαθεση και η ψυχοσυνθεση του καθε ανθρωπου. η ορεξη βρε αδερφε που εχεις για την ζωη. ολα ειναι στο χερι μας. και αυτο πρεπει να το καταλαβω καποτε και εγω.






ολοι θα διαλεξουμε καποτε ζωη, το θεμα ειναι να διαλεξεις την αγαπημενη σου.make a wish*

χαμογελαω στον δρομο και η αιτια δεν ειναι η ακυρωση του μαθηματος της προιστορικης αρχαιολογιας.οχι. to be continued.

κειμενα που δεν καθαροεγραψα ποτε.καιρος δεν ειναι?

πρωτη μερα στο πανεπιστημιο-εγγραφη*

τι χρειαζεται δηλαδη ενας ανθρωπος; μα φυσικα καλη παρεα - και ειδικα εναν πιπινοφαγο σεναριογραφο που συγκαταλεγω στους καρδιακους μου φιλους - ,ενα τσαγακι στο αγαπημενο μου μερος - εδω πολυτεχνειο ,εδω πολυτεχνειο! - ,ενα καταπληκτικο tour στα πανεπιστημια - credits to my friend stathis - ,και φυσικα τον πανεμορφο τυπακο απεναντι - θα σε κατακτησω μορελι, θα σε κατακτησω! - . η πρωτη μου μερα στο πανεπιστημιο λοιπον αποτελει γεγονος. η εγγραφη μου εγινε αναιμακτα χωρις παραταξεις να διεκδικουν το κεφαλι μου ενω εγω ειμαι απολυτα κουρασμενη απο το χθεσινο ξενυχτι , βουτηγμενη στο hangover μα πανω απο ολα κεφατη και αισιοδοξη!  


π.σ. το μωρο δεν το γνωρισα ποτε μα το βλεπω συχνα.φινος!:P
 

 διακοπες..ομορφες μερες μακρια απο τον δικο μου πολιτισμο.

11 μερες διχως δαυτον.δεν αγγιξα τα μεταλλικα του ακρα, το καλα γυαλισμενο στερνο του. δεν αντικρυσα το φωτεινο του βλεμμα που καθε φορα με προσμονη με περιμενει ενω παραλληλα με χαιρεταει εγκαρδια το τυπικο του λογοτυπο. οι ματιες μας γινονται ενα και τα χερια μας χορευουν μαζι σε εναν ατερμονο ρυθμο ευτυχιας και η καρδια μου νιωθει την παρανομη ευφορια. μιλαω παντα για τον νεο μου συζυγο..τον υπολογιστη  μου.ναι τον αλητη εκεινον που ξεγνοιαστος με περιμενει στο σπιτι κανοντας τους δικους του υπολογισμους, χορευοντας στον ρυθμο της μουσικης που χρονια τωρα μαζευω. οχι δεν μου ελλειψες γιατι η ζωη δεν ειναι η οθονη αλλα η εικονα. καταλαβε το πια.

εκεινο το βραδυ οι διακοπες τελειωναν και μια νεα εποχη δυστυχως αρχιζε.τρενο.

στο διπλανο βαγονι ενα μικρο κοριτσι κοιμαται. δεν το εχω δει και ουτε το θυμαμαι. πολυ το αγαπαω αυτο το κοριτσακι. ειναι το παιδι που καποτε θα θελω να αποκτησω, η αδερφη μου που κουβαλαω καθε λεπτο καθως και το χαμενο κομματι της παλιας μου αθωοτητας. το βραδυ λοιπον θα ξενυχτησω μηπως και το ακουσω να σιγομουρμουριζει το ονομα μου. τι κριμα που δεν το ξερει. το φανταζομαι να ταιζει φρουτοκρεμα τα ροζ αρκουδια της και να πινει τσαι με τα περιστερια. αληθεια ποσο ομορφες σαπουνοφουσκες κανουν τα ονειρα τα παιδικα; μεγαλες και χρωματιστες και οχι αδυναμες και γκριζες οπως οι δικες μας. θελω να γινω αεροπορος θα πει για να πιανω φιλιες το πρωι με τα συννεφα και το βραδυ χειραψιες με τα αστερια. μα και μπαλαρινα σιγουρα για να σωσει τον κοσμο με το χορο της. ολα τα κοριτσακια θελουν.


θυμαμαι καθε λεπτο,καθε στιγμη πριν γραψω τα κειμενα αυτα και ισως γι αυτο και να αποτελει ενα απο τα πιο αγαπημενα μου post. οτι και να κανουμε οι στιγμες δεν γυρνανε και προσπαθουμε σε μικρα μπουκαλακια ,οπως το κειμενο αυτο, να φυλακισουμε οτι προφταινουμε.

κωνσταντινα*