φυσαει ο ανεμος, σκορπαει ολα σου τα μισολογα.
με την βαλιτσα στο χερι, η καρτερικοτητα ουρλιαζει.
θα περιμενω στο κατωφλι της θλιψης, τυφλωμενη απο
την σταχτη του παρελθοντος.

τι καλυτερο απο το πιο απομακρο αστερι? τοσο καιρο
βολεμενη αναμεσα στο μπρος και το πισω, συνήθισα
στην θλιψη. ποσα βηματα? ξεκινα, μετρα, υπολόγισε.
φευγω, τρεχα να με πιασεις, σαν θυμα της αντιστροφης
ψυχολογιας ολοι ιδιοι.

ΤΑ πραγματα τελευταια ειναι περιεργα. νιωθω ερμητικα
κλεισμενη σε μια αιθουσα αναμονης, ετοιμη να ανοιξω
τα φτερα και να πεταξω. τοσα χρονια προπονουμαι για
μια ελευθερη πτωση χωρις αλεξιπτωτο. κατω απο την
μπανιερα της καθημερινοτητας δυσκολα να παρεις ανασα,
μα θα τα καταφερω. ηρθε η στιγμη να ζησεις για σενα,
μονη σου, να πιεις πολλα μοχιτο, να ταξιδεψεις στο περασμα
του χρονου,να δεις τα μουσεια που αγαπας, να ερωτευτεις,
να παρταρεις και να χτισεις μια μικρη ζωη εκει στα ξενα τα
λημερια. ειμαι χαρουμενα λυπημενη. και αισιοδοξη.
και φοβισμενη. παω να βρω εναν χαμενο εαυτο καταναλωμενο
στις γνωμες των αλλων. παω να βρω εμενα.

γι αυτο καλο μου ταξιδι*     

απο μικρη ημουν μια αποτυχια στα μαθηματικα.
για μενα 1+1 εκανε τρια , ποτε δυο. σκραπας απο την
κουνια μου, ολη αυτη η λογικη, οι αριθμοι και οι
διαιρεσεις με εκαναν να θελω να κρυφτω.  Ακομα
και οταν μεγαλη πια αναγκαστηκα να τα διαβασω,
ανοιγα κρυφα το λογοτεχνικον μου βιβλιο και ψαρευα με την
ματια μου που και που καποιο δεκαδικο , καποια ασχημη εξισωση
και ετσι περασα τα γοερα μαθη(μα)τικα μου χρονια.

Μετα απο καιρο , το τωρα μου χτυπαει το κουδουνι και
καταλαβαινω πια πως τα μαθηματικα ειναι το πιο
σημαντικο μαθημα. Μην ξεγελιεστε, οχι αυτα που
ολοι γνωριζετε αλλα αυτα στα οποια ολοι δυσκολευομαστε,
και μιλαω φυσικα για τα μαθηματικα του ερωτα.
Εκει παιδες το 1 κανει 100 και το 100 μας ριχνει κατω απο το μηδεν.
Τι διαιρεσεις και βλακειες, εκει μετραει ο απολυτος αμετρητος
πολλαπλασιασμος, οπου τα φιλια φτανουν στο απειρο και η καρδια
 σου χτυπαει ριζα του 90 επι 1000 χτυπους. Τα αστερακια απο το
χτυπημα στο κεφαλι φτανουν την εξισωση σε αδεξιοδο , ενω
οι ανασφαλειες σου λυνουν το οριο.

Γαμωτο, αυτα τα μαθηματικα θα με φανε, μηπως πρεπει καποτε
να μαθω να μετραω? αλλωστε ποτε δεν ειναι αργα..

ειναι καποιες παγωμενες μερες που θελεις να γυρεις το κεφαλι σου.
ειναι καποιες παγωμενες μερες που αμφισβητεις τα παντα και τρεχεις
προς την θαλασσα. αγκαλιαζεις το ηλιοβασιλεμα , γινεσαι ενα με
 τους γλαρους που αλαφιασμενοι κοιτουν την πολυβουη ζωη απο
κατω και χαμογελουν κοροιδευτικα.  το φθινόπωρο ειναι παντα η
αγαπημενη μου εποχη για να πεταξεις και παρεα με τα
 κιτρινοπορτοκαλι του φυλλα να προσγειωθείς στα συρταρια της
 καινουριας καθημερινοτητας σου.

μελαγχολεις μπροστα στη ντουλαπα, προσπαθωντας να μαντεψεις
 τα καπριτσια του καιρου και τρεχεις μεσα στην ξαφνικη μπορα που
πιανει φωναζοντας " μου λειπεις ". μελαγχολεις για το περασμενο
 καλοκαιρι, τα καραμελωμενα χαμογελα και τους ομορφους
 ανθρωπους που γνωρισες στο μεγαλο σου ταξιδι. σιγα σιγα περναει
ο καιρος και η κοκκινη κουβερτα βρισκει τα λημερια της στην
αγκαλια σου παρεα με τις παλιες καλες συνηθειες της ταινιας και
 του φαγητου.

κι ομως δεν θα τα βαλω κατω, ειμαι ετοιμη για καινουριες περιπετειες, ερωτες ,

φαγητο και πολλα πολλα ταξιδια!

κι αναμεσα σε βενετσιανικα ονειρα , σκεπαρνια και
αρχαιολογικες αερολογιες, καλοκαιρινα φεγγαροφωτα
παρεα με κρυο κρασι και φιλους η πορτα του σπιτιου
με κοιταζει και παλι αυστηρα.

πεφτω πανω στο αδειανο κρεβατι με ολα τα απλυτα παρεα
και αγκαλιαζω τις παλιες συνηθειες, ανθρωπους, αποριες.
ενας ταξιδιωτης μονος, που τριγυρναει σε καθε λογης
μπαξε και μαγειρευει την νοσταλγια εγινα και εγω.

εχω αγχος. εχω ξεχασει να τρωω με πιρουνι, να γραφω
και να τριγυρναω στα λιθινα σοκακια που τοσο αγαπω.
ισως να μην εφυγα ποτε, να ημουν παντα εδω
σε εκεινη την αδεια παραλια που περιμεναμε τοσο
να φεξει, μα ο ουρανος ειχε αλλα σχεδια, διαολε.



   και ολα παλι απο την αρχη, welcome back μικρη

"φαε να, καρπουζι να γιατρευτεις ", λενε.
Οχι, στασου. Αυτο το λεω μονο εγω.

πες μου, πες μου σου λειψα? εφτασε καλοκαιρι!
τοσα πολλα πραματα, τοσος λιγος χρονος..
κι αν το λενε ζωη? την πατησαμεεε

στασου να πλυνω τα χερια μου, μυριζεις καρπουζι.
μεχρι τοτε θα εχω φυγει εξι μερες τωρα.


μαυτα και μαυτα φτασαμεν ως εδω, ως το σημειο που ενα περιεργο
καλοκαιρι αρχιζει και αναρωτιεμαι οσο ποτε τι θα ζησω.
οι απωλειες βουιζουν το ιδιο και το μελλον.


ποσο μου λειψες αναφωνω , ενας χρονος και κατι μερες χωρια.
αν το μαθεις ποτε σωπασε, δεν εχει πλεον σημασια.

ετοιμαζω βαλιτσα γεματο χρωματα και σκονη.
και φως πολυ φως θα εχει εκει.
λες? κι αν παλι εχει σκοταδι?
κανε τον σταυρο σου και πηδα.


 

και παλι πεζοδρομια βρεγμενα, πεφτει η ασφαλεια

και αποφασιζετε να παιξετε το σκοτεινο δωματιο.

εκει η παραφινη του μυαλου σου μοιαζει να ειναι λαμπερη. 

το 2 μπαινει μπροστα και αλλοι 7 -  8 - 9 φιλοι ακολουθουν.

αλλοι μπαινουν κι αλλοι βγαινουν μεσα στο παρτυ της ζωης.

εσυ φορας το καπελινο σου και λιγη τουρτα στο δαχτυλο 

σε συντροφευει. "τι θα γινεις οταν μεγαλωσεις?"

"τουρτα, χλιαρη, στην βιτρινα ενος ζαχαροπλαστειου"

και εσυ τολμας οπως ο ηρωας στην χιλιοπαιγμενη σου ταινια. 

κοιτας πισω, ναι πολυ πισω. ενας χρονος περασε. 

μετα κοιτας στον καθρεφτη, γερασες?

οχι, απλα γελας με οτι γουσταρες παλια

γελας, με τις ανησυχιες σου, τα παλια σου θελω. 

"και τωρα , τωρα τι" λες φωναχτα στον εαυτο σου?

 

 

 

με κανεις τα γραπτα μου να μισω.
μα κιολας καμω πως σε ξερω.
κι αν εισαι εσυ που αγαπω, κι αν θελω να σου μοιαξω
ειναι η αβυσσος μεγαλη, (504 χιλιομετρα)
.

ελα να κανουμε βουτια,
βαγονι ας γινει η ζωη μας.


το φαρμακο, τις λεξεις
εσυ καλα γνωριζεις.
και το ονειρο εγω, χειριζομαι στα φινα.