καθισμένη στο πάτωμα, περιτριγύριζομαι από τα πράγματα σου.

πράγματα σαρκικά και μη. καμιά φορά προσπαθώ να με θυμηθώ
μα το μόνο που βλέπω είναι ο εαυτός μου στην ματιά σου.
Άραγε γελούσα περισσότερο πριν;

έγινα ο σαμψών σου,
γεύτηκα τους καρπούς της συντροφιάς κι έχω
χάσει τον εαυτό μου στα μικρά πράγματα που
αγαπώ, την θάλασσα,τον δρόμο, τις μικροεκπλήξεις.

τίποτα δεν έχει την ίδια γεύση χωρίς εσένα,
τίποτα δεν μπορώ να εκτιμήσω αν δεν
είσαι παράγοντας του.

Φοβάμαι πως είμαι άρρωστη. 

Φοβάμαι πως είμαι γεννημένη για την μοναξιά, μια ατέρμονη
φιλία που δεν μπορεί να σπάσει. Λάτρης του εφήμερου και
του αδέσμευτου, ίσως γιατί δεν έμαθα να μοιράζομαι ποτέ. 

Προσθήκη λεζάντας

κάποτε είχα διαβάσει πως οι σχέσεις είναι σαν τις καρότσες. Κάποιος κάθεται μέσα και κάποιος βρίσκεται από πίσω και σπρώχνει. Μια τέλεια σχέση λοιπόν υποθετικά μιλώντας πάντα έγκειται στην ισορροπία. 60 λεπτά την καρότσα εγώ , 60 λεπτά την καρότσα κι εσύ. Δυστυχώς η ζωή δεν είναι παράδειγμα, ούτε υποθέσεις, δεν ξέρω ακριβώς ακόμα τι είναι άλλα σίγουρα δεν εμπεριέχει συχνά την λέξη ισορροπία, τουλάχιστον η δικιά μου ζωή. Αλήθεια προσπαθώ. Έχω τον Βούδα δίπλα από το κρεβάτι μου να μου δίνει τα φώτα του, στο λεωφορείο χαλιναγωγώ τον εαυτό μου, αφήνω όλες τις συσκευές κλειστές και το μυαλό μου μαζί. Τζίφος. Ξυπνάω , κοιμάμαι, σκέφτομαι, ονειρεύομαι, αναρωτιέμαι, υποθέτω τις ώρες που δεν βρισκόμαστε μαζί και όταν συναντιόμαστε αναπνέω. Mήπως όντως εγώ τραβάω την καρότσα, την τραβάω τόσο πολύ που από το υπερβολικό βάρος πέφτω? Πέφτω σε άγνωστα άδυτα νερά, ύδατα φουρτουνιασμένα, θάλασσες με ζόμπι που θέλουν να με κάνουν κι εμένα σαν εκείνους, τα ζευγάρια. Και μετά μπαίνει εκείνο το σιγανό κομμάτι του τραγουδιού που μοιάζει με παιχνίδι ανάμεσα σε τρομπέτες και σαξόφωνο και το όνομα του σου γεμίζει το καρπούζι που έχεις για καρδιά. Το κουκούτσι που έχω για μυαλό κατακλύζεται και ξεχνάω τον εαυτό μου.

ΤΙ?

Κάποιες φορές θα ήθελα η ζωή μου να ήταν ταινία. Να έχει σάουντρακ το What a wonderful life, σε εκτέλεση του Armstrong και να τον σεκοντάρω με τα καρέ της μικρής άσημης καθημερινότητας μου. Θα ήθελα το κάθε πρωινό μου να είναι ροζ με μια γεύση καραμέλας και το ξυπνητήρι να μην χτυπάει σαν τρελό, να σηκώνομαι αψεγάδιαστη με κόκκινα μάγουλα, χωρίς κανένα σημάδι στο πρόσωπο, στο μυαλό. Η κάθε μικρή ανόητη καθημερινή συνήθεια στο πανί άλλωστε φαντάζει μεγάλη, λαμπρή. Ο ήλιος έχει φίλτρο μπλε και τα σύννεφα έχουν στηθεί με το καλό τους προφίλ. Κοντινά πλάνα όταν χαμογελάς, ζουμάρουν στα υπέροχα λακκάκια ,εκείνα που με έκαναν να σε ερωτευτώ. Κοντινά στις ηλιαχτίδες που μας χωρίζουν το πρωί και στην ανάσα σου που συνοδεύει το τραγούδι τζαζ που μουρμουρίζω. Λες όσο διαρκεί μια ταινία να διαρκεί και η ζωή? 

θρηνώ για τον μελλοντικό μου εαυτό. 
για την θλίψη που θα ρθεί, τα δάκρυα που θα χορέψουν

πάνω στο νεκροταφείο της μνήμης.

γιατί θάνατο θεωρώ να χάνεις τον πιο αγαπημένο απ’ όλους.

τι να τα κάνω τα ταξίδια μόνη μου?

φωτογραφίες μας που γελάνε παραμένουν στο ατέρμονο
παρελθόν,συζητούν τα πως και τα γιατί, τις μέρες ευγονίας.

και συ σαν φάντασμα χωρίς ψυχή, καταραμένο αιώνια να τριγυρνάς,

κλείνεις το φως και κοιμάσαι, κοιμάσαι
για να ξεχάσεις πως κάποτε υπήρχες.

υπάρχω, ρήμα ενεργητικό που έγινε πια τόσο παθητικό,

γιατί υπάρχω σημαίνει  με την ματιά σου να μου δίνεις σημασία. 

κρασι, τσιγαρα και ιταλικα σαξοφωνα. 

ειπα να περασω να πω ενα γεια. 

σε εχω ξεχασει κι εσενα, πως φαινεται οτι περναω καλα. 

δεν γουσταρω να γυρισω πισω σε μια πολη πηχτρα. 

θελω να βυθιζομαι σε καναλια, να πινω καθε μερα ουισκια 

και καθε δυο βηματα να φτανω σε αδιεξοδο. 

γουσταρω τις μικρες καθημερινες συνηθειες και το καφε 

αντικα. τα παιδια που τρεχουν στην εβραικη γειτονια δινοντας 

μια γευση προηγουμενης ζωης. σαν γερασω θα θυμαμαι. 

εχω αρχισει και ξεχναω την μιζερια, τις μικροπρεπειες, τα αγχη. 

εδω η μουσικη ειναι δυνατη, εδω η μουσικη ειναι live.  

μακροβουτια στην βρωμια. 

φυσαει ο ανεμος, σκορπαει ολα σου τα μισολογα.
με την βαλιτσα στο χερι, η καρτερικοτητα ουρλιαζει.
θα περιμενω στο κατωφλι της θλιψης, τυφλωμενη απο
την σταχτη του παρελθοντος.

τι καλυτερο απο το πιο απομακρο αστερι? τοσο καιρο
βολεμενη αναμεσα στο μπρος και το πισω, συνήθισα
στην θλιψη. ποσα βηματα? ξεκινα, μετρα, υπολόγισε.
φευγω, τρεχα να με πιασεις, σαν θυμα της αντιστροφης
ψυχολογιας ολοι ιδιοι.

ΤΑ πραγματα τελευταια ειναι περιεργα. νιωθω ερμητικα
κλεισμενη σε μια αιθουσα αναμονης, ετοιμη να ανοιξω
τα φτερα και να πεταξω. τοσα χρονια προπονουμαι για
μια ελευθερη πτωση χωρις αλεξιπτωτο. κατω απο την
μπανιερα της καθημερινοτητας δυσκολα να παρεις ανασα,
μα θα τα καταφερω. ηρθε η στιγμη να ζησεις για σενα,
μονη σου, να πιεις πολλα μοχιτο, να ταξιδεψεις στο περασμα
του χρονου,να δεις τα μουσεια που αγαπας, να ερωτευτεις,
να παρταρεις και να χτισεις μια μικρη ζωη εκει στα ξενα τα
λημερια. ειμαι χαρουμενα λυπημενη. και αισιοδοξη.
και φοβισμενη. παω να βρω εναν χαμενο εαυτο καταναλωμενο
στις γνωμες των αλλων. παω να βρω εμενα.

γι αυτο καλο μου ταξιδι*     

απο μικρη ημουν μια αποτυχια στα μαθηματικα.
για μενα 1+1 εκανε τρια , ποτε δυο. σκραπας απο την
κουνια μου, ολη αυτη η λογικη, οι αριθμοι και οι
διαιρεσεις με εκαναν να θελω να κρυφτω.  Ακομα
και οταν μεγαλη πια αναγκαστηκα να τα διαβασω,
ανοιγα κρυφα το λογοτεχνικον μου βιβλιο και ψαρευα με την
ματια μου που και που καποιο δεκαδικο , καποια ασχημη εξισωση
και ετσι περασα τα γοερα μαθη(μα)τικα μου χρονια.

Μετα απο καιρο , το τωρα μου χτυπαει το κουδουνι και
καταλαβαινω πια πως τα μαθηματικα ειναι το πιο
σημαντικο μαθημα. Μην ξεγελιεστε, οχι αυτα που
ολοι γνωριζετε αλλα αυτα στα οποια ολοι δυσκολευομαστε,
και μιλαω φυσικα για τα μαθηματικα του ερωτα.
Εκει παιδες το 1 κανει 100 και το 100 μας ριχνει κατω απο το μηδεν.
Τι διαιρεσεις και βλακειες, εκει μετραει ο απολυτος αμετρητος
πολλαπλασιασμος, οπου τα φιλια φτανουν στο απειρο και η καρδια
 σου χτυπαει ριζα του 90 επι 1000 χτυπους. Τα αστερακια απο το
χτυπημα στο κεφαλι φτανουν την εξισωση σε αδεξιοδο , ενω
οι ανασφαλειες σου λυνουν το οριο.

Γαμωτο, αυτα τα μαθηματικα θα με φανε, μηπως πρεπει καποτε
να μαθω να μετραω? αλλωστε ποτε δεν ειναι αργα..